De vraag van deze week komt van… mezelf! Het spreekt voor zich dat ook ik met ‘levensvragen’ worstel, soms, en dat ik natuurlijk megadankbaar ben dat ik ‘mijn’ Bachbloesems kan gebruiken.

Het ging zo: met mijn huisgenootje en vrienden gingen we naar het concert van Deva Premal, vrijdag 19 oktober in de Stadsschouwburg. Ik had mijn grote liefde uitgenodigd. Leuk idee, dacht ik. Want die grote liefde is niet constant fysiek in mijn leven. Hij is mijn ’twin’, mijn tweelingziel. Niet simpel! Maar bon, ik stuurde hem een ticket met een boodschap: kadootje. Stiekem wou ik hem natuurlijk gewoon heel graag nog eens zien en na 28 jaar mag er voor mij eindelijk wel eens een hereniging plaatsvinden. Spannend hé, net een sprookje. Dacht ik. Hoopte ik.

Spannend natuurlijk, die avond. Eerst gezellig iets eten met de groep. Het ontbrak mij niet aan eetlust, dat niet. Zelden ?. Natuurlijk had ik mij de sprookjesversie ingebeeld: ik zit al in de zaal. Een lege stoel naast mij. Ineens staat hij daar. Ik spring recht, we omhelzen elkaar en zeggen: ‘eindelijk thuis’. Hand in hand genieten we van het concert. En we leefden nog lang en gelukkig…

De realiteit: we zetten ons. De stoel blijft leeg. Ik zwier mijn rommel erop: handtas, vest, groooooote zakdoek, flesje water. De show begint. De tranen lopen over mijn wangen. Mijn lieve vriendin en huisgenootje pakt mijn hand en arm vast. Het is een mantraconcert. Dus ik begin stilletjes te zingen. We staan recht en zingen ‘namaste’ voor elkaar en voor de mensen rond ons. Pauze. We eten chips en witte pralines. Zelfs een voedingsconsulent doet, weliswaar min of meer bewust, aan emo-eten. Maar we lachen. We lachen erom. Kieken dat ik ben. ’t Is niet omdat mijn bompa op zijn 90ste pas met zijn twin en liefde van zijn leven herenigd is, dat dat bij mij ook zo moet zijn. Maar wie weet? In Okinawa zouden ze er geen probleem van maken. Hilarisch.

Na het concert, dat eigenlijk feitelijk een beetje saai en bleek te zijn, voor ons, stappen we naar de auto. Frisse lucht, ook al wandelen we in hartje Antwerpen, doet goed. In de auto ziet m’n vriendin dat meneertje naar Ierland vertrokken is met zijn ex. Ierland, above all places. We hebben daar een jaar geleden over gesproken, hij en ik, om daar tijd door te brengen, te wonen. Ik ben onlangs Ierse dansles gaan volgen. Typisch aan twins, we doen gewoon hetzelfde. Alleen niet met elkaar. Nog niet.

Thuisgekomen kon ik gelukkig mijn kistje Bachbloesems nemen. En ik wist meteen wat ik nodig had zodat de teleurstelling die gigantisch ontmoedigend is, kan omgezet worden naar goesting om mijn leuke en mooie leventje verder te zetten van moed en weerbaarheid na deze tegenslag. Ja, de teleurstelling was groot, maar een dagje later al een pak minder en ik heb al meteen terug keiveel zin in ’t leven, m’n werk, m’n familie en vrienden dus… het werkt! (wat had je gedacht? ?)

Gentiaan

Zo’n mooie bloem!

We krijgen allemaal op zijn tijd tegenslagen te verwerken. Door een afknapper of liefdes- of financieel vlak, het verlies van een job, slechte schoolresultaten of iemand die dood gaat kunnen we zwaar teleurgesteld of ‘down’ zijn. Doet me eraan denken dat samen met de tijdelijke dood van mijn liefdesverhaal, onze buurvrouw hier in Brasschaat diezelfde nacht overleden is…  Voor zij die (te lang) ontmoedigd zijn en bij de pakken blijven zitten, ontwikkelde dokter Bach de bloesem van de gentiaan. Deze remedie is tevens geschikt voor zwartkijkers en voor mensen met een zeer sceptische instelling, die alles waarvoor ze geen bewijzen zien, in twijfel trekken. Eentje voor de anti-complementaire-geneeskunde-mensen!

Van hinderende beleving naar het talent of de kracht

Van ontmoediging of teleurstelling naar doorzettingsvermogen en weerbaarheid na tegenslag. Van pessimisme, alles zwart inzien naar een positieve instelling. Van Scepsis naar geloof.

Zucht, ruimte, rust, dankjewel dokter Bach, dankjewel gentiaan.

Herkenbaar? Vertel het mij. En kom naar me toe voor ‘een flesje vol positiviteit en moed’.