Op het moment dat ik deze blog schreef, zat ik op de boot. Naar goede gewoonte, ga ik terwijl mijn partner gaat duiken in mijn grote natuurlijke zalige bad: de zee! Het is heerlijk want buiten is het van ’s morgens vroeg al warm en de zee is een 25 graden, maar toch fris.

Dus ook die morgen. Tegen dat ik aan het kleine strandje was, was het 9u, nog redelijk vroeg en dus nog weinig zonnebaders en zwemmers. Een paar meter verder zaten mensen te ontbijten. Mensen van het hotel aan het strand. Zalig. Ik plan er in het laagseizoen eens heen te gaan, nu is het onbetaalbaar.

Strandslippers aan de kant, handdoek en zonnebril ook en het water in. Eerst tot aan de knieën om wat chi-kung oefeningen te doen. Het armzwaaien vind ik zalig. Ik voel krak krak in mijn rug en mijn organen krijgen een welverdiende massage. Het zonnetje op mijn lichaam, heerlijk warm. Een beetje té warm wordt het al snel.

Ik besloot te stoppen met nadenken, zo lang mogelijk, en gewoon te volgen wat mijn systeem mij aangaf. Plons, ineens de zee in. Zalig fris! Zwemmen maar, omdraaien, hoofd erin, wat een opkikker.

Toen begon ik heel traag en relaxed te zwemmen en door het tij geraakte ik niet vooruit en mijn brein zei al ‘pfff, zeg, zo geraak ik niet vooruit’, waarna ik instant tot de conclusie kwam: ‘Je komt zoveel vooruit als je zelf wil, maar je moet dan wel iets doen!’. Ik ging stoppen met nadenken… Dit was nog een conclusietje dat ik nodig had en toen begon ik volle vaart te zwemmen, af en toe op mijn rug. Niet nadenken, gewoon doen. Zwieren met armen en benen in het water, ik hoorde de gewrichten van mijn schouders kraken (ai ai). Zalig! Onder water, boven water, doorzwemmen, mij moe maken, dan op mijn rug drijven en relaxen en uitblazen. Douchen, nog frisser, weer de zee in, zwemmen, draaien, drijven, …
Zoals het in het leven gaat: ofwel kies je zelf richting en ga je op die richting of dat doel af, ofwel weet je het (nog) niet goed, en ga je met de flow van het leven mee: laat je meedrijven (als de zee wild is en je doet niks, drijf je in een mum van tijd af) en je komt sowieso ergens terecht. Van daaruit ga je misschien wel weten waarheen. Het leven breng je altijd ergens, wat je ook doet.

Voor mij zijn de zee en zwemmen een zalige manier om mij van blokkades te bevrijden. Als ik op gelijk welke manier of om gelijk welke reden wat stilval, mentaal of fysiek, is het water ingaan voor mij dé opkikker die ik nodig had. Ik voelde mij erna herboren én ik had zonder nadenken ideeën gekregen, dingen die ik vandaag ging doen en waar ik enthousiast over was.

Nog eens douchen, naar de boot, aankleden, MacBook Pro opzetten en doen wat ik bedacht had. Onder andere deze blog.

Wat zijn de dingen die jou opkikkeren? Wat doe je als je die dingen niet bij de hand hebt of niet (meteen) kan doen?

Soms kan je niet altijd meteen doen wat nodig is. Of sta je niet stil bij wat je nodig hebt. Om je te leren je emoties in balans te brengen, zodat je ruimte krijgt om te ontdekken wat je in je leven nodig hebt om gelukkig(er) te zijn, help ik je met ‘mijn’ bloesems van dokter Bach. Maak NU een afspraak om ze te ontdekken. 

Tot snel?

Gelukkige groetjes,
Sandra