Onlangs ontdekte ik dat mijn partner en ik een heel andere kijk hebben op het woord ‘relatie’ hebben. Ik ben helemaal into de visie van Jan Geurtz: vrijheid is mijn nummer 1 prioriteit, op alle vlakken in mijn leven. Wat relaties betreft, betekent dat NIET dat ik vind dat ontrouw oké is. Tenzij beide partners het besproken hebben en oké vinden, maar dat is niet die vrijheid die ik zoek. Ik wil echt ook wel een vaste, trouwe relatie met één persoon. Vrijheid betekent voor mij ook NIET dat je niet om mekaar mag leunen en steunen als je de ander nodig hebt. Niet ‘nodig’ in de zin van ‘ik kan/wil niet alleen zijn’ maar nodig als steun, op welk vlak dan ook. 

Vrijheid betekent voor mij dat er geen vast concept hoeft te bestaan over bijvoorbeeld samen wonen. Ik heb af en toe nood aan alleen zijn, met me, myself and I. Dat betekent dat ik een plek heb waar ik af en toe naartoe ga zonder hem. Momenteel woont daar ook nog een vriendin. Liefst zou ik met de tijd een stekje enkel voor mezelf hebben, waar mijn partner natuurlijk ook welkom is. Nu ben ik de hele tijd in zijn huis. Ik vraag me af hoe het voor mij zou zijn hem te ontvangen in mijn huisje. Dat mag best wel een tiny little house zijn! 

Vrijheid betekent voor mij ook eenvoud. Als terugtrekplekje zou ik heel graag een klein huisje met tuintje en met zicht op groen (en water als het kan☺️) hebben op wandelafstand van een tof stads- of dorpscentrum. Weinig spullen. Dat wat nodig is en ook niks minder. Hoe meer gedoe iets vergt, hoe minder leuk ik het vind. Ik kan het gewoon ook niet aan, krijg snel stress van veel gedoe. Gedoe op alle vlakken.

Het zijn maar twee voorbeelden. Mijn partner is daarin het omgekeerde: wil liefst altijd samen zijn en heeft graag veel spullen. Wat nu?

In woorden zijn we er nog niet uitgeraakt. Anders gezegd: er zijn nog geen compromissen gesloten. We komen er niet toe. Meestal is er al een discussie als die onderwerpen ook naar voren geschoven worden omdat ze een bron van frustratie zijn voor hem. 

In daden echter blijkt dat we allebei langzaam maar zeker naar elkaar toe reiken. Ik ben meestal bij hem in Antwerpen, en ga maximum twee dagen en één nacht naar Brasschaat. Daar kan ik rustig aan mijn blog schrijven, bijpraten met mijn huisgenote (womenstalk!) en van de ruimte en het groen dat daar is genieten. 

De eenvoud, die pas ik bij en op mezelf toe. Ik kan hem daartoe niet verplichten. Mijn spullen, mijn woonst, mijn manier van praten met mensen, mijn keuze van reizen, mijn keuze van besteding van vrije tijd zullen simpel zijn. 

Indien nodig, neem ik de Bachbloesems die maken dat ik verdraagzaam ben en niets van hem verwacht. Ik heb ook bloesemremedies nodig gehad (en soms nog) om trouw te kunnen blijven aan mezelf. 

Euh ja, zo simpel is het…

Hebben/hadden jouw partner en jij ook een andere kijk op relaties? Hoe gaan of gingen jullie ermee om? Ik ben benieuwd! Schrijf het in de reactievelden of stuur me een mailtje op Sandra@zosandra.be