In mijn vorige blog, kon je lezen hoe mijn nacht en ochtend verlopen zijn tijdens de cursusdagen ‘spirituele liefdesrelaties’ van Jan Geurtz. En dat was niet al te best dus 🙈. Omdat de cursus elke dag pas om 14u begint, heb ik wel een wandeling gemaakt van zes kilometer en die heeft me wel weer tot mezelf en tot rust gebracht, samen met m’n Bachbloesems.

Op dag twee vertelde Jan, na de meditatie, dat je lijdt doordat je zoekt naar ‘volkomen geluk‘ buiten jezelf. Terwijl al het geluk in je zit. Een veelgehoorde klassieker met de al even klassieke reactie: ‘jaja, dat kan wel zijn, maar wat ben ik daarmee als ik me volkomen ongelukkig voel zónder mijn of een partner’. Tja, dat is dus het proces en de oefening…

Het is als een bedelaar die elke dag bedelt om net voldoende eten en een onderdak te hebben en die niet weet dat onder zijn vloer (die hij dan gelukkig toch wel al heeft) een schatkist vol met goud heeft zitten. En zelfs als hem dat gezegd wordt, doet hij er niks mee want hij heeft geen tijd, hij moet bedelen! Dat is wat ik dus bedoel met: het proces, dat dus heel veel (echt heel veel) tijd kost. En dat we het daarom soms laten voor wat het is…

Streven naar geluk buiten je én dat ook vinden (bij de partner) is als succesvol bedelen. Tot het (in)eens niet meer lukt…

Dan deden we een oefening waarbij we aan een andere persoon en daarna omgekeerd gedurende tien minuten moesten vragen en blijven vragen: ‘Sandra, hoe komt zelfafwijzing in jouw leven voor?’ en telkens iets anders antwoorden natuurlijk, steeds dieper gaan is wat er dan meestal gebeurt. Wow, ik merkte ondanks het feit dus dat ik vond dat ik goed bezig was en dat nog steeds vind (een proces is een proces en een moeilijk moment betekent niet dat je achteruit gaat), dat ik veel zelfafwijzingen heb: schuld, egoïsme, afhankelijkheid (zie mijn blog ‘de nachtmerrie‘), … en wat speciaal was, was dat mijn oefenpartner Sarah net hetzelfde voelde en zelfs in een vergelijkbare situatie zat als ik! Ze was een jaar geleden (ik dacht ‘oh nee en die heeft nog zoveel verdriet!’) gescheiden en het was haar schuld. Uiteindelijk voelde ze wel dat gescheiden blijven de beste oplossing is, maar toch kon ze hem niet lossen. En omgekeerd. Ook hier dacht ik: ‘Oh nee, een jaar…’. Dus weeral een angstje erbij 😳. In alle geval: hier kwamen de eerste traantjes van de dag, zowel bij haar als bij mij. En ook de steun: je staat er niet en nooit alleen voor… Die ook traantjes geven, maar dan van ontroering.

Toen gingen we het (eindelijk) eens over relaties hebben… Dat ga ik in een volgende blog doen, ik wil ze niet te lang maken om jou niet te veel in één keer te doen lezen en verwerken.

Wat zijn jouw zelfafwijzingen? Je hoeft (mag wel) ze niet te delen in de velden hieronder, je mag me ook een mailtje sturen: Sandra@zosandra.be

P.S. Ik schreef al heel wat over het grote vraagstuk voor velen met relatietwijfels: Scheiden of blijven? (klik er maar eens op)