Op 15, 16 en 17 oktober 2021 volgde ik de cursus ‘spirituele liefdesrelaties’ bij Jan Geurtz. Als ik dit schrijf is het zondagochtend 17 oktober en heb ik dus gisteren dag twee achter de kiezen gekregen.

De dag begon heel vroeg en heel bewogen voor mij. Ik had namelijk ’s nachts (het was 1:45 toen ik de eerste keer wakker werd na de droom en die werd daarna helaas, vond ik, gewoon verder gezet) een vreselijke nachtmerrie gehad. Het is te zeggen, voor jou zal dit niet als een nachtmerrie klinken – het ging niet over monsters of moorden – maar voor mij was het dat wel. Ik verklaar mij nader: deel één begon met een ex-partner uit het verre verleden die trouwde met zijn huidige partner. Dat zou ik nu niet persé erg vinden, maar in mijn droom vond ik dat wel. Het rare was dat ik woonde en leefde daar waar zij ook woonden en leefden, in hetzelfde grote huis zelfs. Hij negeerde mij de hele tijd, niet onbekend van in het echte leven 😉, maar kwam voor of tijdens het huwelijksfeest heel even naar mij gewoon om te zeggen: ‘Je wéét wat je moet doen om bij mij te zijn’. Ja ik wist het: seks! (ook niet onbekend van in het verleden met hem). Zo werkt het bij mij niet dus ik dacht ‘laat het dan maar!’. En ik ging haar (tja) feliciteren met het huwelijk. Doordat ik daar was en leefde en hij me dat zo kwam zeggen, voelde ik me ‘klein’ en soort van ‘onderdanig’ aan hem. Dat vond ik geen fijn gevoel. Toen werd ik wakker en ik hoopte dat de droom hier zou stoppen. Niet dus…

De droom ging verder: ik was in ‘het huis’ en hoorde geluidjes in de slaapkamer van hem en haar. Maar die ‘hem’ klonk nu als mijn partner van wie ik enkele maanden geleden gescheiden ben. Ik voelde me geshockeerd. Echter, in mijn droom was het verder niet raar dat de ene man ineens de andere man geworden was. Tja zo gaat dat met dromen. Er was een raam in de slaapkamer, ook al was ik zelf ook binnen, en dat raam was hoog. Ik had een stoel nodig om door het raam te kunnen kijken. En dat deed ik dan ook en ik zag én hoorde hen dus. Ook hier voelde ik met ‘klein’ en ook ‘stom’ dat ik daar zo stond te kijken en geshockeerd te wezen. Toen werd ik weer wakker met een gigantisch bonzend hart. Zoals je wel kan verwachten, heb ik altijd Rescue van de Bachbloesems in mijn buurt en dat was maar goed ook nu. Niet dat ik het niet zou overleven, maar een beetje kalmeren was wel aan de orde. Het was inmiddels 3:45, help, nog een paar uur te gaan. Gelukkig geen droom meer die ik me nog herinner.

Waar ik me dus op vrijdag heel goed en relaxed voelde, was hier de aanzet gegeven tot een hel van een ochtend, waarin al mijn angsten naar boven kwamen in relatie met de scheiding van mijn partner. Zoals we op vrijdag bij Jan Geurtz gezien hadden: het was als een soort van doodsangst. Mijn aangeleerde zelfbeeld – en dat sloeg wel even tegen want ik vond dat ik goed bezig was en dat is ook zo alleen besefte ik nu dat helen in stapjes gaat en dus met de klassieke ups en downs! – zei me dat ik het alleen niet zal redden… (wat natuurlijk niet klopt maar in de angst voelt het wel zo).

Deze ochtend, zondag, 24 uur later, stond ik in de douche en kwam ineens het beeld bij mij naar boven van de moeder van mijn moeder, die wij (mijn zus en ik) ‘de bon‘ noemde (raar om haar ‘naam’ na vele vele jaren weer uit te spreken) die zo afhankelijk was van haar man, de vader van mijn moeder (bompa) dat ze toen hij gestorven wast belde naar haar dochter om te vragen hoeveel pistolekes ze voor zichzelf (!) moest gaan kopen… Maar vooral het beeld van hoe ze op een dag toen we allen aan zee waren, zich liet vallen en naar beneden rollen van zo een betonnen ding waarvan je van straat naar strand gaat. Ik zeg ‘laten vallen’ omdat mijn ouders dat toen ook zeiden. En last but not least: niet lang na zijn dood moest ze opgenomen worden in een RVT (want ze redde het dus niet alleen!!!) en daar ‘deed’ ze ook de afhankelijkheid zelve en niet veel later is ze zelf gestorven.

Dus ik besefte dat het voor de bon zo erg was haar man de te verliezen, vanuit de afhankelijkheid, dat ze geen eigenwaarde meer had en niet meer kon en wou leven. En dat dus zijn wegvallen voor haar ook letterlijk de dood heeft betekent. En dat ik dat waarschijnlijk opgepikt en misschien wel geërfd heb. Los van het feit dat een droom ook het verwerken van iets is.

En dan heb ik de cursusdag nog niet besproken. Maar dat is voor een volgende blog; genoeg zware kost voor vandaag.

Natuurlijk, en dat merk ik op zo een dag ook wel (hij heeft zelfs extra cursusdagen georganiseerd omdat alles vol was), ben ik niet de enige die door zulke zaken worstelt. Gelukkig heb ik steeds mijn Bachbloesems om mezelf en anderen (ook dieren) te ondersteunen en emoties te balanceren zodat het nodige proces op een rustiger manier verder gezet kan worden.

Heb jij ook al een scheiding ervaren? Hoe was dat voor jou? Als je het niet graag in de reactievelden hieronder schrijft, stuur me dan aub een mailtje op Sandra@zosandra.be

P.S. Ik schreef al heel wat over het grote vraagstuk voor velen met relatietwijfels: Scheiden of blijven? (klik er maar eens op)