Alweer bewogen tijden achter de rug. Misschien wel een jaar niet meer geschreven. Niet dat ik daarom niet bezig ben geweest. Waar ik vooral mee bezig was nadat ik in april 2019 terug samen was met mijn partner van wie ik in juni 2018 gescheiden was, dat was… met de relatie! En ik werkte ook voor en met hem, dus vooral dat. Vooral in 2019 beleefden wij nog mooie tijden, toen slopen oude uitdagingen er weer in en die hebben we niet opgelost gekregen. En ik heb ze niet tot ‘het is oké’ kunnen reduceren en aanvaarden. Na een soort van ontploffing (figuurlijk weliswaar) ben ik op 27 juni 2021 ingetrokken bij mijn zus Linda in Schilde, supermooie plek op Schildestrand. Met heel veel pijn in het hart. Zijn dochter ging een week later trouwen in het wondermooie Zuid-Frankrijk. Nieuw kleedje lag klaar om mee te nemen. Pijn in het hart om hem alleen te laten gaan en te weten dat hij daar alleen zou staan, zonder mij dus. En ik hier in het natte België zonder hem. Maar met de beste wil van de wereld kon ik het niet, ik kon het niet om mee de auto in te stappen en samen 1200 km te rijden.

Nu zijn we bijna een maand verder en voor mij zijn nu de scherpe kantjes van mijn verdriet eraf. Er zijn heel veel ups en vooral downs geweest. Gemis, twijfels, dagen van eindeloos gehuil, geen eetlust, misselijk en barstende hoofdpijn. Overgave was dan het enige wat ik kon doen. En de dag erna zag ik door de wolken het zonnetje weer. Veel praten met mijn coaches dankzij wie ik telkens weer inzicht had. En de boeken van Jan Geurtz over liefdesverslaving, die heb ik wel honderden keer vastgehad, doorbladerd, stukjes gelezen, erover gemediteerd, dat. En het boek Liefdesbang van Hannah Cuppen. Want de verlatingsangst scheerde hoge toppen. Uiteraard had ik ook de onnoemelijk grote steun van de bloesemremedies van dokter Bach, mijn grote passie, de Bachbloesems. Ik help er niet alleen andere mensen en dieren mee, maar uiteraard ook mezelf en mijn familie.

Last but not least mijn partner zelf. Hij is er nog en zal er altijd zijn. We zien elkaar wel nog regelmatig. Voor mij is of lijkt het gevoelsmatig quasi onmogelijk om hem op 26 juni als mijn man te zien en vanaf 27 juni niet meer en dus niet meer te zien. Ofwel is dit een stuk van mijn verlatingsangst, ofwel blijf ik gewoon in de flow van het leven. Dat betekent: als hij voorstelt samen te wandelen en iets te eten en ik heb er zin in zeg ik ja, en zo niet, zeg ik nee. We komen soms ook samen bij iets dat gezamenlijke vrienden organiseren, en dat is steeds heel fijn, ook de connectie met die mensen. Of onze blijvende gelijkgestemdheid op sommige vlakken.

Ik besef dat ik het hem niet makkelijk maakt want hij was geen vragende partij voor een scheiding en is dat nu nog niet. Ben ik verantwoordelijk voor wat hij daarmee doet of is hij dat zelf en ben ik enkel verantwoordelijk voor mijn gevoelens? Ik denk het wel al zeggen onder andere mijn coaches mij dat ik hem dat niet mag aandoen, en mezelf soms ook niet. Omdat er soms dan weer wel moeilijke dingen gezegd worden. Maar moeilijk kom je altijd wel eens tegen in het leven denk ik dan. Ik geef toe dat ik het moeilijk vind om die dingen die wel fijn waren, te lossen. En dat ik mij overgeef aan wat komt, zoals mogelijks een stopzetting van het contact langs zijn kant als ik de relatieboot, de loveboat, blijf afhouden.

In mijn meditaties zie ik ons soms weer samen maar dan op een heel ander ‘niveau’ dan het was. Als dat waar ik naar verlang in een relatie. Dat wat Jan Geurtz een spirituele relatie noemt waarin communicatie en zelfverantwoordelijkheid centraal staan. En dan zie ik ons, ik weet niet waarom, in witte kledij, als engelen, bij elkaar zitten, of liggen of wandelen op het strand en eigenlijk niet praten of toch niet met woorden. Is het echt hij of is het ‘de partner’ waarnaar ik verlang? Het zijn in alle geval mooie beelden. Tijdens een meditatie gisterenavond die begeleid werd via een channeling, mocht ik een vraag stellen. Ik vroeg wat ik met ‘hem’ moest doen. Het antwoord was: niks. Niks betekent niks, niet-iets doen. Behalve voelen. En de tijd zijn werk laten doen. If it’s meant to be, it’s meant to be. Wat niet betekent dat we ondertussen goed mogen blijven voelen en ook een beetje denken, een beetje. Want dit:

‘The very desire to be certain, to be secure, is the beginning of bondage. It’s only when the mind is not caught in the net of certainty, and is not seeking certainty, that it is in a state of discovery’ – J. Krishnamurti

Vrije vertaling: ‘Juist het verlangen om zeker te zijn, om veilig te zijn, is het begin van slavernij. Pas als de mind niet gevangen zit in het net van zekerheid, en niet op zoek is naar zekerheid, is hij in een staat van ontdekking’.

Je kan het interpreteren als het klassieke ‘loslaten‘ of ik noem het soms liever ‘vrij laten‘ van alles, van je gedachten, van je gevoelens en emoties om ze te laten oplossen in ik noem het graag eenvoud, eenvoudige liefde. Liefde voor jezelf, voor wat er is, voor wat er zich aandient en voor wat je voelt en ervaart. En daar al dan niet iets mee doen. 

Wat wel is: de rust die ik mezelf gegund heb door niet te werken (ik werkte voor hem), de hele dag op mezelf te zijn (mijn zus werkt wel), de mooie rustige omgeving (ipv de stad, al houd ik daar ook wel van maar in ons huis had ik weinig rust) en de steun van mijn coaches en mijn boeken, hebben gemaakt dat ik nu stroom. Stroom van creativiteit zoals ik het nog nooit gevoeld heb. Het overweldigd mij. In positieve zin wel. Ik zie terug mensen en dieren om hen rustiger en gelukkiger te maken met mijn Bachbloesems. Op 1 oktober gaf ik voor veertien mensen een workshop (foto) en zij waren zooooooo enthousiast! Ik ontwikkelde speciale flesjes gelinkt aan de tijden waar we nu in zitten, mijn Nieuwe Tijdsflesje (New World) en mijn Word Wakkerflesje (Wake Up): zie de rubriek ‘shop’ op mijn site: www.zosandra.be/shop. En ik krijg er superpositieve reacties op! En…ik heb ideeën voor wel vier boeken, vier! Iets waar ik al meer dan tien jaar mee bezig ben en nu, nu begint het eindelijk te stromen!

Wordt vervolgd…