Eigenlijk wil ik het c-woord niet meer uitspreken. Niet dat ik het wil ontkennen, integendeel! Ik kan niet anders: thuis met z’n tweetjes/drietjes (hondje Lotje), als ik met een vriendin wil afspreken om te wandelen zegt ze: ‘maar met niet meer dan twee personen hé’, de poetsvrouw zegt af (neeeeeeeeeeeee!), de grenzen worden gesloten, de WhatsApp en messenger ontploffen van meestal positieve, betekenisvolle berichtjes (dat wel), enzovoort…

Corona is eigenlijk (of ook) ‘de hete atmosfeer rondom de zon en andere sterren die zich uitstrekt over miljoenen kilometers. Deze reikt vele miljoenen kilometers de ruimte in en is gemakkelijk vijf keer zo groot als de zon zelf. Zij is normaliter niet zichtbaar, maar wel tijdens een volledige zonsverduistering of met behulp van een coronagraaf. Zij is dan als een lichtkrans waarneembaar’. Hoe mooi is dat?? Maar daar wou ik het nu niet over hebben, ook al vind ik het mooi en het vermelden waard. We krijgen nu negatieve én gelukkig ook positieve boodschappen van allerlei kanten via allerlei kanalen, dag en nacht.

Wat betekenen deze tijden van thuis moeten blijven, al dan niet met je partner, al dan niet met (je) kinderen voor jou? Hoe voelt het? Geeft het rust, moéten thuisblijven? Geeft het stress de hele tijd op elkaars vel zitten? Los van financiële toestanden?

Mij geeft het een vorm van rust. Alles valt stil. Er wordt gewerkt maar op een lager pitje, rustiger, al was het maar omdat er vanavond tóch niks meer op het programma staat. Wandelen mag, dat doen we. Met Lotje, met (een beperkt aantal) vrienden en of familie (op afstand), met twee of alleen. Thuis werken (voor je job of voor het huishouden) of de natuur ingaan. Back to basics. Het lijkt wel of de enige manier om ons tot zoiets te ‘dwingen’, dit virus was. Mogen we er dankbaar om zijn, omdat we die keuze om zo te leven zelf mogen maken maar toch niet doen, of moest alles maar blijven zoals het was?

Hoe is dit voor jou?