Wat een tijden. 18 december overleed stiefpapa Pierre, hij zou enkele maanden later 66 worden. Een kleine week geleden, is onze stiefmama Denise onverwachts (voor ons) overgegaan. Wij, mijn zus Linda en ik, kenden hen bijna 30 jaar (Pierre) en meer dan 30 jaar (Denise). Denise was toen wij nog thuis woonden als een tweede moeder want we leefden tijdens de week thuis en in het weekend bij mama.

Het Corona virus maakt dat we volgende week in kleinere kring dan we zouden willen afscheid mogen nemen en dat we geen koffietafel mogen doen. Het Corona virus maakt dat ik in volle verwachting kijk of de vliegmaatschappij ons morgen naar huis brengt want ik ben in Frankrijk.

En toen, nu dus, moest ik weer denken aan het boek van de Australische Bronnie Ware. Zij heeft vele jaren palliatieve verzorging gedaan, meestal privé. Ze ondervond, vanuit spontane verhalen, dat mensen bijna allemaal van dezelfde dingen spijt hadden en maakte er een top vijf van: ‘The Top Five Regrets of the Dying’, vertaald als ‘Als ik het leven over mocht doen’. By the way verre van een triest boek, integendeel.

De top-5 spijtpunten van stervenden:

  1. Had ik maar de moed gehad om een leven te leiden waarin ik trouw was aan mezelf, in plaats van te voldoen aan de verwachtingen van anderen.
  2. Had ik maar wat minder hard gewerkt.
  3. Had ik maar de moed gehad om mijn gevoelens te uiten.
  4. Was ik mijn vrienden maar niet uit het oog verloren.
  5. Had ik mezelf maar wat meer geluk gegund.

Wat opvalt is dat NIEMAND het over geld of bezittingen had! Wat anderen wel of niet van hen dachten, of wat ze bij elkaar hebben gespaard of vergaard, deed niet meer ter zake. 

Niet dat ik vind dat er iets mis is met het hebben van geld of bezittingen, integendeel, zolang ze er niet voor zorgen dat je ontrouw bent aan jezelf omdat je vanalles moét om dit in stand te houden, of het je het nu (nog) leuk vindt of niet. Of zolang je je er niet (half) dood om werkt, je vrienden en familie uit het oog verliest of geen tijd hebt om gewoon gelukkig te zijn!

Uiteindelijk is waar het bij de mensen vooral om draait hoeveel geluk ze hebben kunnen geven aan de mensen van wie ze houden en hoeveel tijd ze hebben gehad om de dingen te doen waar ze zelf gelukkig van werden. 

De dingen waarvan je denkt dat je die misschien nodig hebt, zijn soms juist de dingen die maken dat je klem komt te zitten in een onvervuld leven. De sleutel om dat te veranderen is eenvoud, iets waar ik zelf ook enorm naar verlang. Dat en ophouden te denken dat je een verlengstuk van je bezittingen bent, of van de verwachtingen die anderen van je hebben. Het gaat erom leren en durven te denken vanuit vertrouwen in plaats van in belemmeringen of beperkingen waardoor je jezelf veroordeelt tot bijvoorbeeld een werkplek waar je niet gelukkig bent omdat je bang bent dat je anders misschien te weinig geld zult hebben. 

Laat daarom je keuzes leiden door vertrouwen in plaats van door angst en/of de verwachtingen van anderen. Hoe langer je in een verkeerde omgeving blijft hangen, je daardoor laat leiden (lijden) en er langzaam maar zeker een product van wordt, hoe langer je jezelf de kans op geluk en voldoening ontzegt. Maar te laat is het nooit, er is ALTIJD een weg terug. En je leert ALTIJD van ‘verkeerde’ keuzes, waardoor ze dus eigenlijk nooit verkeerd zijn! 

Jij bent de regisseur van je eigen leven. Als je niet gelukkig wordt van wat je zelf gecreëerd hebt en niets onderneemt om daar verandering in te brengen, ontzeg je jezelf heel veel. Eén piepklein stapje of een minimaal besluit , is al een geweldige vooruitgang. Je snelheid doet er niet toe, vooruit is vooruit! Je hoeft zelfs (niet meteen) drastische dingen te doen. Het gaat erom dat je naar jezelf leert kijken met een andere bril, naar jezelf luistert en iets doet met je wensen en verlangens. 

Het enige wat je kan weerhouden om tot volle bloei te komen, zijn je eigen gedachten, je angsten en oordelen over jezelf en anderen. Wees mild voor jezelf en anderen. Aangezien niemand ooit volledig in andermans schoenen kan lopen, kan kijken met de blik van een ander en ook nooit met het hart van een ander kan voelen, kan ook niemand weten hoe de ander misschien heeft geleden. 

Sommigen van ons zullen gezegend zijn met een lang leven, anderen niet. Als je in de tijd die je hier hebt geluk en voldoening kunt ervaren, hoef je als het einde daar is, wat op een dag onvermijdelijk zal gebeuren, geen spijt te hebben. En aangezien je nooit weet hoeveel tijd je hier nog hebt of hoelang je de mensen van wie je houdt nog bij je zult hebben, kun je er maar beter voor zorgen dat de mensen om wie je geeft dat nu al van je te weten komen. Toon wie je werkelijk bent, durf je ware ik aan anderen te tonen. Ook al zullen anderen soms niet altijd even open en eerlijk reageren, laat mensen weten hoe je je voelt en wát je voelt. 

Met mijn Bachbloesems help ik mezelf en anderen om te geloven in het leven, ervan te houden, er het mooiste en meest leerrijke leven van te maken dat je je maar kon inbeelden. Ook al word je vaak getest door alles wat er gebeurt. Of niet gebeurt…

🍀Sandra