Op de foto, Vic Int Panis, mijn bompa, en zijn Josfien. Later in deze blog meer over hen.

Als ik dit schrijf, donderdag 31 januari, is het mijn 47ste verjaardag. De dag voor mijn verjaardag mocht ik nog een beetje karma ervaren. Laat het mij daar bij houden. Ik kreeg nog maar net te horen, deze week ook, my birthday week, dat ik helemaal niet meer ‘down to earth’ ben. Alsof we allemaal zo blij moeten zijn met dit Aardse leven, waar mensen zo hard zijn voor elkaar, voor hun kinderen, voor de dieren, voor Moeder Aarde. Door het Grote Geheel te zien, ben ik veel zachter geworden voor mezelf en voor de medebewoners van deze wereld. 

Vic is in mei van dit jaar 3 jaar geleden overgegaan na 96 jaar wijsheid. Josfien verliet vorig jaar het Aardse leven, ook 90+ geworden. Bompa Vic had een rijk gevuld leven. Hoe kan het ook anders als je een Wereldoorlog meegemaakt hebt, drie kinderen, vijf kleinkinderen en negen achterkleinkinderen hebt én zestig jaar getrouwd bent geweest en enkele jaren later nog zes jaar hebt samengeleefd met je allereerste grote liefde, die je in zeventig jaar niet gezien had? Josfien was zijn grote liefde. 70 jaar lang hebben ze elkaar niet gezien. Zij was 14, hij 19 en ze mochten van hun ouders niet samenzijn, ze was te jong. Ze vergaten elkaar nooit. Toen beider echtgenoten overgegaan waren, heeft Josfien na enkele jaren haar stoute schoenen aangetrokken en gebeld naar haar Vic, 90 jaar jong toen. Ze zei: ‘Vic?’, hij zei met een zucht: ‘Josfien…’. Ze werden en bleven een koppel tot de dood, die hen beslist niet gescheiden heeft. Ze zijn eigenlijk nooit gescheiden geweest, 76 jaar lang niet. 

Ook in mijn verjaardagsweek namen we afscheid van François. Bijna 91. Hij was… 73 jaar lang samen met Maria. 90 jaar. Ook zij zijn nooit gescheiden geweest en dat zal ook nooit gebeuren.

Nu ik 47 geworden ben, en deze gebeurtenissen deze week de revue passeerden, is het een mooi moment om nog eens stil te staan bij het leven. En moest ik weer denken aan het boek van de Australische Bronnie Ware. Zij heeft vele jaren palliatieve verzorging gedaan, meestal privé. Ze ondervond, vanuit spontane verhalen, dat mensen bijna allemaal van dezelfde dingen spijt hadden en maakte er een top vijf van: ‘The Top Five Regrets of the Dying’, vertaald als ‘Als ik het leven over mocht doen’. By the way verre van een triest boek, integendeel.

De top-5 spijtpunten van stervenden:

  1. Had ik maar de moed gehad om een leven te leiden waarin ik trouw was aan mezelf, in plaats van te voldoen aan de verwachtingen van anderen.
  2. Had ik maar wat minder hard gewerkt.
  3. Had ik maar de moed gehad om mijn gevoelens te uiten.
  4. Was ik mijn vrienden maar niet uit het oog verloren.
  5. Had ik mezelf maar wat meer geluk gegund.

Wat opvalt is dat NIEMAND het over geld of bezittingen had! Wat anderen wel of niet van hen dachten, of wet ze bij elkaar hebben gespaard of vergaard, deed niet meer ter zake. 

Niet dat ik vind dat er iets mis is met het hebben van geld of bezittingen, integendeel, zolang ze er niet voor zorgen dat je ontrouw bent aan jezelf omdat je vanalles moét om dit in stand te houden, of het je het nu (nog) leuk vindt of niet. Of zolang je je er niet (half) dood om werkt, je vrienden en familie uit het oog verliest of geen tijd hebt om gewoon gelukkig te zijn!

Uiteindelijk is waar het bij de mensen vooral om draait hoeveel geluk ze hebben kunnen geven aan de mensen van wie ze houden en hoeveel tijd ze hebben gehad om de dingen te doen waar ze zelf gelukkig van werden. 

De dingen waarvan je denkt dat je die misschien nodig hebt, zijn soms juist de dingen die maken dat je klem komt te zitten in een onvervuld leven. De sleutel om dat te veranderen is eenvoud, iets waar ik zelf ook enorm naar verlang. Dat en ophouden te denken dat je een verlengstuk van je bezittingen bent, of van de verwachtingen die anderen van je hebben. Het gaat erom leren en durven te denken vanuit vertrouwen in plaats van in belemmeringen of beperkingen waardoor je jezelf veroordeelt tot bijvoorbeeld een werkplek waar je niet gelukkig bent omdat je bang bent dat je anders misschien te weinig geld zult hebben. 

Laat daarom je keuzes leiden door vertrouwen in plaats van door angst en/of de verwachtingen van anderen. Hoe langer je in een verkeerde omgeving blijft hangen, je daardoor laat leiden (lijden) en er langzaam maar zeker een product van wordt, hoe langer je jezelf de kans op geluk en voldoening ontzegt. Maar te laat is het nooit, er is ALTIJD een weg terug. En je leert ALTIJD van ‘verkeerde’ keuzes, waardoor ze dus eigenlijk nooit verkeerd zijn! 

Jij bent de regisseur van je eigen leven. Als je niet gelukkig wordt van wat je zelf gecreëerd hebt en niets onderneemt om daar verandering in te brengen, ontzeg je jezelf heel veel. Eén piepklein stapje of een minimaal besluit , is al een geweldige vooruitgang. Je snelheid doet er niet toe, vooruit is vooruit! Je hoeft zelfs (niet meteen) drastische dingen te doen. Het gaat erom dat je naar jezelf leert kijken met een andere bril, naar jezelf luistert en iets doet met je wensen en verlangens. 

De moed die je nodig hebt om je leven te veranderen, kun je gemakkelijker vinden als je wat minder streng bent voor jezelf. Veranderen kost tijd en dus geduld. Veranderen houdt vaak twijfelen in. Daar heb ik wel eens last van. Gelukkig heb ik mijn Bachbloesems. En ook weer deze week kwam ik deze quote tegen: ‘Twijfel is niet het tegendeel van geloof, maar een bestanddeel ervan’ van P. Tillich. Mooi…

Het enige wat je kan weerhouden om tot volle bloei te komen, zijn je eigen gedachten, je angsten en oordelen over jezelf en anderen. Wees mild voor jezelf en anderen. Aangezien niemand ooit volledig in andermans schoenen kan lopen, kan kijken met de blik van een ander en ook nooit met het hart van een ander kan voelen, kan ook niemand weten hoe de ander misschien heeft geleden. 

Sommigen van ons zullen gezegend zijn met een lang leven, zoals den bompa, anderen niet. Als je in de tijd die je hier hebt geluk en voldoening kunt ervaren, hoef je als het einde daar is, wat op een dag onvermijdelijk zal gebeuren, geen spijt te hebben. En aangezien je nooit weet hoeveel tijd je hier nog hebt of hoelang je de mensen van wie je houdt nog bij je zult hebben, kun je er maar beter voor zorgen dat de mensen om wie je geeft dat nu al van je te weten komen. Toon wie je werkelijk bent, durf je ware ik aan anderen te tonen. Ook al zullen anderen soms niet altijd even open en eerlijk reageren, dat heb ik gisteren gevoeld, laat mensen weten hoe je je voelt en wát je voelt. 

Met mijn Bachbloesems help ik mezelf en anderen om te geloven in het leven, ervan te houden, er het mooiste en meest leerrijke leven van te maken dat je je maar kon inbeelden. Ook al word je vaak getest door alles wat er gebeurt. Of niet gebeurt…

🍀Sandra